Publikacje

Za i przeciw stosowaniu glikokortykosteroidów u chorych na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc
09.06.2016
Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) charakteryzuje się słabo odwracalnym ograniczeniem przepływu powietrza przez drogi oddechowe spowodowanym nieprawidłową odpowiedzią zapalną płuc na inhalację szkodliwych pyłów lub gazów. Jest to najczęstsza przewlekła choroba układu oddechowego u dorosłych; według raportu Global Initiative for Obstructive Lung Disease (GOLD) stanowiła szóstą przyczynę zgonów na świecie, przewiduje się, że w 2030 r. będzie zajmowała miejsce czwarte.
Bezpieczeństwo stosowania β-agonistów w chorobach układu krążenia oraz β-adrenolityków w chorobach układu oddechowego
08.06.2016
Receptory a- i b-adrenergiczne występują w całym organizmie, a ich pobudzenie zapewnia różne efekty fizjologiczne. Wśród receptorów b wyróżnia się receptory b1, b2 i b3. W mięśniu serca występują receptory b1 i b2, w mniejszym stopniu b3. Pobudzenie receptorów b w mięśniu serca zwiększa kurczliwość i przyspiesza częstość rytmu serca, może prowadzić do przerostu mięśnia serca i powodować działanie kardiotoksyczne.
Czy rodzaj inhalatora wpływa na skuteczność terapii wziewnej?
06.06.2016
Terapia wziewna od wielu lat jest z powodzeniem stosowana w leczeniu przewlekłych obturacyjnych chorób układu oddechowego, takich jak astma oskrzelowa i przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP). Podstawową i ogromną jej zaletą jest to, że dostarcza leki bezpośrednio do miejsca, w którym toczy się proces chorobowy.
Nowe leki rozkurczające oskrzela w POChP
03.06.2016
Określenie POChP (przewlekła obturacyjna choroba płuc) zostało wprowadzone w 1964 r. Połączono wówczas dwie znane od ponad 100 lat zależne od nikotyny choroby: PZO (przewlekłe zapalenie oskrzeli) zdefiniowane przez Fletchera z Londynu oraz rozedmę opisaną przez Burrowsa z Chicago.
Psychoterapia u chorych z chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych opornymi na farmakoterapię
23.05.2016
Terapia poznawczo-behawioralna stanowi nowoczesną metodę wsparcia leczenia chorych na choroby obturacyjne opornych na leczenie. Terapia ta skoncentrowana jest na zmianie negatywnych schematów poznawczych związanych z chorobą, na nauce prawidłowego oddechu, treningu radzenia sobie z napadem duszności oraz na ćwiczeniu przyjmowania leków wziewnych.
Czy badanie morfologii krwi może pomóc w doborze terapii POChP?
23.05.2016
Skuteczna farmakoterapia, połączona z ograniczeniem narażenia na czynniki ryzyka, pozwala w znacznym stopniu złagodzić objawy POChP, zmniejszyć częstość zaostrzeń oraz poprawić sprawność i tolerancję wysiłku pacjenta. Jednak odpowiedni dobór leczenia, a szczególnie decyzja o włączeniu wziewnej steroidoterapii, stanowi poważne wyzwanie dla lekarza-klinicysty
Nowoczesne leki do leczenia POChP (terapia LABA/LAMA)
20.05.2016
Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) jest poważnym problemem zdrowotnym w Polsce i na świecie. Według WHO jest to trzecia najczęstsza przyczyna zgonów na świecie. Obecnie na POChP choruje ponad 65 mln ludzi na wszystkich kontynentach. Corocznie umiera z tego powodu ponad 3 mln chorych. Jest to przyczyna 5% globalnych zgonów z powodów nieinfekcyjnych.
Dlaczego w leczeniu astmy oskrzelowej istotny jest wybór terapii doraźnej?
19.05.2016
Długoterminowe cele terapii astmy oskrzelowej obejmują osiągnięcie optymalnej kontroli objawów choroby, zmniejszenie liczby zaostrzeń, ograniczenie upośledzenia wydolności układu oddechowego, przy jak najmniejszym ryzyku wystąpienia objawów ubocznych zastosowanego leczenia.
Problemy z astmą u chorych w wieku podeszłym, jak sobie z nimi radzić?
19.05.2016
Astma to przewlekła heterogenna choroba dolnych dróg oddechowych o podłożu zapalnym, przebiegająca z nadreaktywnością oraz napadową, zmienną obturacją oskrzeli, prowokowaną swoistymi i nieswoistymi czynnikami. Etiopatogeneza choroby jest złożona, zależy zarówno od komponentu genetycznego, jak i wpływów środowiskowych.
Efektywność leczenia u chorych na astmę palących tytoń
19.05.2016
Wytyczne leczenia astmy opracowane przez ekspertów GINA (Global Initiative for Asthma) opierają się na wynikach dobrze zaplanowanych, randomizowanych badań klinicznych. Tymczasem w badaniach klinicznych, w związku z rygorystycznymi kryteriami doboru, reprezentowana jest wąska grupa chorych, nieodzwierciedlająca przeciętnego pacjenta pozostającego pod opieką lekarza podstawowej opieki zdrowotnej czy specjalisty.