Publikacje
Z uwagi na coraz większą liczbę pacjentów po przebyciu przeszczepienia narządowego i związaną z tym rosnącą grupę osób objętych terapią immunosupresyjną, niezwykle ważna jest popularyzacja wiedzy na temat tego leczenia, jak również zwiększenie świadomości o możliwych interakcjach lekowych.
Od dłuższego czasu na rynku usług zdrowotnych obserwuje się tendencję do zatrudniania personelu medycznego na zasadach umów cywilnoprawnych, zwanych powszechnie „kontraktami”, które w wielu placówkach stopniowo wypierają umowy o pracę.
20.10.2016
W początkowym okresie historii transplantologii, gdy dysponowano niewielkim arsenałem leków immunosupresyjnych – początkowo steroidami, a później także azatiopryną, wyniki przeszczepiania nerek były niezadowalające – znaczny odsetek narządów przeszczepionych był tracony we wczesnym okresie potransplantacyjnym w przebiegu ostrego odrzucania, którego nie można było opanować. Dopiero wprowadzenie do praktyki klinicznej na przełomie lat 70. i 80. XX wieku pierwszego inhibitora kalcyneuryny – cyklosporyny A (CsA), wyraźnie poprawiło roczną przeżywalność przeszczepów nerkowych.
Z zastosowaniem komórek macierzystych (stem cells, SCs) wiązane są ogromne nadzieje dotyczące terapii komórkowych. Nieograniczone możliwości samoodnawiania, wielokierunkowe różnicowanie, zdolność selektywnej migracji do miejsca uszkodzenia i właściwości immunomodulacyjne to cechy komórek macierzystych, które czynią z nich obiecujące narzędzie terapeutyczne.
Postęp w leczeniu przewlekłych chorób cywilizacyjnych, który ma miejsce w ciągu ostatnich lat, doprowadził do znacznego wydłużenia średniego wieku życia. Paradoksalnie, doprowadziło to do pojawienia się nowych problemów takich jak zwiększona zapadalność na choroby neurodegeneracyjne, choroby układu sercowo-naczyniowego czy zwiększone zapotrzebowanie na narządy do przeszczepienia...
Przeszczepienie nerki to wciąż najlepszy sposób leczenia pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek. Dwukrotnie przedłuża prognozowany czas przeżycia, o 60% zmniejsza ryzyko zgonu i istotnie poprawia jakość życia w stosunku do pacjentów dializowanych
09.03.2016
Nowotwory złośliwe stanowią drugą – po chorobach układu sercowo-naczyniowego – przyczynę zgonu biorców allogennego przeszczepu nerkowego z prawidłową czynnością przeszczepu. Przewiduje się, że w ciągu najbliższych 20 lat nowotwory będą stanowić główną przyczynę śmiertelności chorych po przeszczepieniu narządów.
Zakażenia należą do najczęstszych powikłań u biorców przeszczepu nerki. Ekspozycja na mikroorganizmy może być środowiskowa lub endogenna. Na upośledzoną odpowiedź układu immunologicznego składa się wiele czynników, w tym: stosowanie leków immunosupresyjnych, integralność barier (tj. skóry i błon śluzowych), współistnienie innych chorób, neutropenia, limfopenia, zaburzenia metaboliczne (cukrzyca, mocznica), niedożywienie.
Odpowiedź immunologiczno-zapalna na obce antygeny przeszczepu nosi nazwę procesu odrzucania. Odrzucanie może mieć charakter komórkowy (odrzucanie T-komórkowe) lub humoralny – zależny od przeciwciał przeciwko antygenom dawcy.
Właśnie mija 50 lat od pierwszego w Polsce udanego przeszczepienia nerki pobranej ze zwłok. 26 stycznia 1966 r. zespół I Kliniki Chirurgii Ogólnej Akademii Medycznej w Warszawie kierowany przez prof. Nielubowicza ze wsparciem zespołu prof. Orłowskiego przeszczepił nerkę 18-letniej uczennicy szkoły pielęgniarskiej, Danucie Milewskiej.