Publikacje
Zespół suchego oka, podstawowe zaburzenie powierzchni oka, jest jedną z najczęstszych chorób okulistycznych. Jest to schorzenie przewlekłe i długoterminowe, modyfikowane przez środowisko, któremu towarzyszy stan zapalny na powierzchni oka i zaburzona homeostaza.
Każdy lekarz balneolog, ale również innej specjalności pracujący w uzdrowisku lub w zakładzie fizjoterapii poza uzdrowiskiem stosujący zabiegi balneofizykalne powinien znać dokładnie anatomię i fizjologię skóry oraz rozumieć znaczenie jej fizjologicznych funkcji w uzyskiwaniu wyników leczniczych.
Z perspektywy praktyki lekarskiej, AZS jest powszechnie spotykaną chorobą u dzieci
Nie jest łatwo pogodzić się z faktem umierania. Ciężko nam zrozumieć śmierć starszej osoby, choć potrafimy sobie to wytłumaczyć: ona przeżyła swoje życie…, kochała…, w końcu „…mors certa, hora incerta…”
W dobie upowszechnienia w diagnostyce laboratoryjnej szybkich, nieinwazyjnych i możliwie tanich testów przesiewowych, ślina wydaje się być materiałem, na który powinniśmy zwrócić większą uwagę.
Ból jest najczęstszym występującym w medycynie objawem skłaniającym pacjenta do szukania pomocy lekarskiej. Jeżeli ból trwa długo, to traci rolę sygnału ostrzegawczego i staje się źródłem cierpienia, prowadzącym do obniżenia jakości życia.
24.11.2016
Polineuropatia cukrzycowa kończyn dolnych należy do najczęstszych przewlekłych powikłań cukrzycy. Przyspiesza rozwój owrzodzeń stóp oraz znacząco pogarsza jakość życia pacjentów.
24.11.2016
Fakty są następujące: dzisiaj rodzimy się, żyjemy i umieramy „w” medycynie (a niekiedy, niestety, „z powodu” medycyny). W krajach rozwiniętych 70% ludzi umiera w szpitalu, co sprawia, że cały szereg sondaży opinii publicznej wskazuje na nieludzkie warunki końca naszego życia.
24.11.2016
Istotnym obszarem zainteresowania współczesnych nauk biomedycznych są zjawiska rozwoju biologicznego. Z biologicznego punktu widzenia – rozwój stanowi stopniowy proces przemian kierunkowych, w większości nieodwracalnych, zachodzący pod wpływem różnych czynników endogennych (wewnętrznych) i egzogennych (zewnętrznych).
Zaburzenia funkcjonowania psychicznego wskazywane są jako przyczyny wszystkich chorób układowych tkanki łącznej, a także jako ich następstwa. Obserwacje psychologiczne chorych z chorobami układowymi tkanki łącznej pozwalają na stwierdzenie, że ujawniają oni wiele negatywnych stanów emocjonalnych, a przede wszystkim: strach, lęk, poczucie zagrożenia, obniżony nastrój, przygnębienie, zniecierpliwienie, gniew i poczucie straty.