Publikacje
Kamica układu moczowego (KUM) to ogólnoustrojowa choroba, w której przebiegu dochodzi do wytrącania konkrementów w różnych częściach układu moczowego. KUM towarzyszy człowiekowi od dawna. Pierwsze ślady choroby pochodzą sprzed 5000 lat p.n.e.
17.03.2016
Przeszczepienie nerki to wciąż najlepszy sposób leczenia pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek. Dwukrotnie przedłuża prognozowany czas przeżycia, o 60% zmniejsza ryzyko zgonu i istotnie poprawia jakość życia w stosunku do pacjentów dializowanych
09.03.2016
Postęp w leczeniu przewlekłych chorób cywilizacyjnych, który ma miejsce w ciągu ostatnich lat, doprowadził do znacznego wydłużenia średniego wieku życia. Paradoksalnie, doprowadziło to do pojawienia się nowych problemów takich jak zwiększona zapadalność na choroby neurodegeneracyjne, choroby układu sercowo-naczyniowego czy zwiększone zapotrzebowanie na narządy do przeszczepienia...
Nowotwory złośliwe stanowią drugą – po chorobach układu sercowo-naczyniowego – przyczynę zgonu biorców allogennego przeszczepu nerkowego z prawidłową czynnością przeszczepu. Przewiduje się, że w ciągu najbliższych 20 lat nowotwory będą stanowić główną przyczynę śmiertelności chorych po przeszczepieniu narządów.
Zakażenia należą do najczęstszych powikłań u biorców przeszczepu nerki. Ekspozycja na mikroorganizmy może być środowiskowa lub endogenna. Na upośledzoną odpowiedź układu immunologicznego składa się wiele czynników, w tym: stosowanie leków immunosupresyjnych, integralność barier (tj. skóry i błon śluzowych), współistnienie innych chorób, neutropenia, limfopenia, zaburzenia metaboliczne (cukrzyca, mocznica), niedożywienie.
Odpowiedź immunologiczno-zapalna na obce antygeny przeszczepu nosi nazwę procesu odrzucania. Odrzucanie może mieć charakter komórkowy (odrzucanie T-komórkowe) lub humoralny – zależny od przeciwciał przeciwko antygenom dawcy.
W styczniu 2016 r. mija 50 lat od pierwszego w Polsce przeszczepienia nerki od dawcy zmarłego (26 stycznia 1966, Warszawa) oraz od dawcy żywego (31 marca 1966, Wrocław). Stały rozwój w zakresie diagnostyki chorób nerek, jak i starzenie się społeczeństwa powodują, że chorych z przewlekłą chorobą nerek w ostatnim jej stadium zaawansowania stale przybywa.
Prawidłowe funkcjonowanie przeszczepionej nerki zależy od adekwatnego leczenia immunosupresyjnego, które hamuje aktywność systemu immunologicznego biorcy ukierunkowaną przeciwko antygenom dawcy narządu.
Jednym z podstawowych problemów obecnej medycyny transplantacyjnej jest uszkodzenie narządów związane ze zmianami zachodzącymi podczas ich niedokrwienia oraz w trakcie i po reperfuzji. Wiadomo, że uszkodzenie to jest kluczowym czynnikiem, który wpływa na wczesne i odległe wyniki przeszczepiania narządów. Niektórzy autorzy sugerują nawet, że może mieć ono większe znaczenie dla przeżywalności przeszczepu niż odpowiedź immunologiczna.
Udowodnienie, że objawy cukrzycy spowodowane są deficytem insuliny oraz wprowadzenie jej do użytku klinicznego w latach 20. XX wieku pociągnęło za sobą poważne następstwa. Z jednej strony pojawiła się nowa grupa pacjentów ze specyficznymi problemami, które można określić jako odległe powikłania cukrzycy, z drugiej rozpoczęto intensywne prace nad opracowaniem metody leczenia cukrzycy za pomocą przeszczepienia allogenicznego trzustki. Przełomowe odkrycia z zakresu immunologii i farmakologicznej immunosupresji dokonane w drugiej połowie XX wieku, które dały podwaliny pod całą transplantologię, umożliwiły również pierwsze przeszczepienie trzustki.