Publikacje

Prewencja zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc w świetle nowych danych
28.07.2016
Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) jest poważnym problemem zdrowotnym. Pomimo zmniejszenia liczby palaczy i ograniczenia narażenia na palenie bierne, liczba chorych na POChP wzrasta. Na POChP choruje ok. 10% osób powyżej 40. r.ż., w Polsce to 2 miliony osób...
Przewlekła obturacyjna choroba płuc – kim są nasi pacjenci i jaka jest ich wiedza na temat choroby?
22.07.2016
Obserwowane trendy wskazują, że w bieżącym dziesięcioleciu POChP stanie się trzecią pod względem częstości przyczyną zgonów. Niestety, nadal istotnym problemem jest również niedodiagnozowanie – co wpływa na odroczenie rozpoczęcia przez chorego leczenia.
Czy możemy dowolnie zamieniać inhalatory?
21.07.2016
Najtrudniejszym wyzwaniem dla lekarza rozpoczynającego terapię inhalacyjną u swojego chorego jest odpowiedni dobór inhalatora...
Zindywidualizowane leczenie dyslipidemii w 2016 roku – jakie leczenie dla jakiego pacjenta?
20.07.2016
Leczenie zaburzeń gospodarki cholesterolowej zgodne z najnowszą wiedzą medyczną wymaga wielowymiarowego spojrzenia na pacjenta, uwzględnienia jego całkowitego ryzyka sercowo-naczyniowego, celów terapii oraz aktualnych wytycznych towarzystw naukowych. W maju bieżącego roku po raz pierwszy zaprezentowano nowe wytyczne Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (European Society of Cardiology, ESC).
Pułapki i rafy na drodze do poprawnego rozpoznania niewydolności serca
14.07.2016
Ewolucja większości patologii układu krążenia znajduje swój finał w postaci rozwoju niewydolności serca (NS). W związku z dużym rozpowszechnieniem tych chorób, NS staje się jednym z najważniejszych wyzwań współczesnej medycyny. W powszechnie znanym badaniu Framingham Heart Study, przed bez mała 15 laty, oceniano, iż w rozwiniętych społeczeństwach prawdopodobieństwo rozwoju NS w czasie trwania życia wynosi ok. 20%
Miejsce statyn w prewencji nefropatii kontrastowej
12.07.2016
Nefropatia kontrastowa (contrast-induced nephropathy, CIN) to ostre uszkodzenie nerek spowodowane dotętniczym lub dożylnym podaniem jodowego środka cieniującego podczas badania lub zabiegu radiologicznego. Pojawia się w ciągu 24–72 godzin po jego podaniu i objawia wzrostem stężenia kreatyniny w surowicy w ciągu 48 godzin o ≥ 0,5 mg/dl lub o ≥ 25% w stosunku do wartości wyjściowej
Parikalcytol w leczeniu pacjentów z przewlekłą chorobą nerek
12.07.2016
Jednym z najważniejszych powikłań przewlekłej choroby nerek (PChN) są zaburzenia mineralno-kostne z ich konsekwencjami w postaci osteodystrofii nerkowej i zwapnień układu sercowo-naczyniowego. Rozwijają się one stopniowo wraz z postępem nefropatii, najczęściej pod postacią wtórnej nadczynności przytarczyc (WNP), z przerostem gruczołów i narastającym stężeniem parathormonu (PTH). O ile w stadium III PChN stężenia te są nieprawidłowe jedynie u części chorych (35%), to już w stadiach bardziej zaawansowanych odsetek ten sięga 70%.
Inhibitory kalcyneuryny po przeszczepieniu nerki
12.07.2016
W początkowym okresie historii transplantologii, gdy dysponowano niewielkim arsenałem leków immunosupresyjnych – początkowo steroidami, a później także azatiopryną, wyniki przeszczepiania nerek były niezadowalające – znaczny odsetek narządów przeszczepionych był tracony we wczesnym okresie potransplantacyjnym w przebiegu ostrego odrzucania, którego nie można było opanować. Dopiero wprowadzenie do praktyki klinicznej na przełomie lat 70. i 80. XX wieku pierwszego inhibitora kalcyneuryny – cyklosporyny A (CsA), wyraźnie poprawiło roczną przeżywalność przeszczepów nerkowych.
Stosowanie leków przeciwdepresyjnych w przewlekłej chorobie nerek
11.07.2016
Według WHO, ok. 16% społeczeństwa przechodzi w ciągu życia epizod depresji. Występowanie chorób somatycznych, szczególnie przewlekłych, sprzyja pojawieniu się zaburzeń nastroju.
Miejsce cyklosporyny w leczeniu pierwotnych glomerulopatii
11.07.2016
W medycynie cyklosporynę stosuje się od lat 80. – początkowo w transplantologii, a następnie w chorobach immunologicznych, w tym w kłębuszkowych zapaleniach nerek. Jej wprowadzenie poprawiło przeżywalność narządów przeszczepionych i skuteczność leczenia glomerulopatii. Stosowanie CSA w niektórych glomerulopatiach jest atrakcyjną opcją terapeutyczną, dającą dużą szansę na zwiększenie wskaźnika remisji przy występowaniu akceptowalnych potencjalnych działań niepożądanych.